ପ୍ରଯୁକ୍ତ କୁମାର ସାହୁଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ଯାତ୍ରା – ସଂଘର୍ଷ, ଭଲପାଇବା ଏବଂ ଏକ ଖୁସି ପରିବାରର କାହାଣୀ
ଓଡ଼ିଶାର ଏକ ଛୋଟ ସହରରେ ପ୍ରଯୁକ୍ତ କୁମାର ସାହୁ ନାମକ ଜଣେ ପରିଶ୍ରମୀ ଓ ଦୟାଳୁ ବ୍ୟକ୍ତି ବାସ କରୁଥିଲେ। ସେ ଧନୀ ନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଟଙ୍କାଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଜିନିଷ ଥିଲା — ଏକ ସ୍ନେହୀ ପରିବାର ଏବଂ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଭରପୂର ଏକ ହୃଦୟ।
ପ୍ରଯୁକ୍ତ ଏକ ଅଟୋ-ରିକ୍ସା ଚାଳକ ଭାବରେ କାମ କରୁଥିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପୂର୍ବରୁ ସେ ଉଠି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ନିଜ ଅଟୋ ନେଇ ବାହାରି ପଡ଼ୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଜୀବନ ସହଜ ନଥିଲା। କେବେ କେବେ ସେ ଯଥେଷ୍ଟ ରୋଜଗାର କରୁଥିଲେ, ତ ପୁଣି କେବେ କେବେ ଘର ଚଳାଇବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ସଂଘର୍ଷ କରିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେ କେବେବି ହାର ମାନି ନଥିଲେ।
ପ୍ରଯୁକ୍ତ କୁମାର ସାହୁଙ୍କ ପାଇଁ ଦିନଟି ବହୁତ ଶୀଘ୍ର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇଥାନ୍ତି, ପ୍ରଯୁକ୍ତ ସେତେବେଳେ ଭୋର ପ୍ରାୟ ସାଢ଼େ ଚାରିଟା (୪:୩୦) ସମୟରେ ଉଠିପଡ଼ନ୍ତି। ସେ ଉଠିବା ମାତ୍ରେ ପ୍ରଥମେ ନିଜ ପରିବାର ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି। ସେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସୁମିତ୍ରା ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ସନ୍ତାନ (ଗୋଟିଏ ପୁଅ ଏବଂ ଗୋଟିଏ ଝିଅ) ତାଙ୍କ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି। ଶଯ୍ୟା ତ୍ୟାଗ କରିବା ପରେ, ସେ ନିତ୍ୟକର୍ମ ସାରି ଗାଧୋଇ ପଡ଼ନ୍ତି ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି। ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟରେ ଦିନଟି ସୁରକ୍ଷିତ ଏବଂ ସଫଳ ହେବା ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଭିକ୍ଷା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସୁମିତ୍ରା ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଉଠିପଡ଼ନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚା’ ଏବଂ ଜଳଖିଆ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି। “ଭଲ ଭାବରେ ଜଳଖିଆ ଖାଇନିଅ। ଖାଲି ପେଟରେ ଗାଡ଼ି ଚଳାଅ ନାହିଁ,” ସୁମିତ୍ରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହର ସହ ମନେ ପକାଇ ଦିଅନ୍ତି। ପ୍ରଯୁକ୍ତ ହସିଦେଇ ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି, “ଚିନ୍ତା କର ନାହିଁ। ମୁଁ ଭଲ ଭାବରେ ଖାଇନେବି। ତୁମେ ପିଲାମାନଙ୍କର ଯତ୍ନ ନିଅ।” ଘରୁ ବାହାରିବା ପୂର୍ବରୁ, ସେ ଶୋଇରହିଥିବା ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି। କେବେ କେବେ ସେ ସ୍ନେହର ସହ ସେମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ବୁଲାଇ ଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ମୁରୁକି ହସନ୍ତି। ସେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ସେ ଗାଡ଼ି ଚଳାଇବା ସମୟରେ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ କିଲୋମିଟର ତାଙ୍କ ପିଲାମାନଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ।
ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସୁମିତ୍ରା ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସୁମିତ୍ରା ଥିଲେ ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସାଥୀ ଓ ସମର୍ଥନ। ସେ ପ୍ରଯୁକ୍ତଙ୍କ ସଂଘର୍ଷକୁ ବୁଝୁଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ କଠିନ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଛିଡ଼ା ହେଉଥିଲେ। ଦିନସାରା ଗାଡ଼ି ଚଳାଇବା ପରେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଯୁକ୍ତ ଥକିଯାଇ ଘରକୁ ଫେରୁଥିଲେ, ସୁମିତ୍ରା ଏକ ସୁନ୍ଦର ହସ ସହ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରୁଥିଲେ। ଘରେ ଟଙ୍କା ଅଭାବ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ପରିବାରକୁ କିପରି ଖୁସିରେ ରଖିବାକୁ ହୁଏ, ତାହା ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣିଥିଲେ। ସେ ସବୁବେଳେ ପ୍ରଯୁକ୍ତଙ୍କୁ କହୁଥିଲେ: “ଆଜିର ଦିନ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଦିନେ ଆମର କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ଆମ ପରିବାର ପାଇଁ ଖୁସି ନେଇଆସିବ।” ତାଙ୍କର ଏହି ଭଲପାଇବା ପ୍ରଯୁକ୍ତଙ୍କୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନର ସାମ୍ନା କରିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଯୋଗାଉଥିଲା।
ପ୍ରଯୁକ୍ତ ଏବଂ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କର ଦୁଇଟି ସୁନ୍ଦର ସନ୍ତାନ ଥିଲେ। ସେମାନେ ହିଁ ଥିଲେ ତାଙ୍କ ଦୁନିଆର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ। ପ୍ରଯୁକ୍ତଙ୍କର ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା: ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଭଲ ଶିକ୍ଷା ଓ ଏକ ଉନ୍ନତ ଭବିଷ୍ୟତ ଦେବା, ଏବଂ ସେହି ସବୁ ଖୁସି ପ୍ରଦାନ କରିବା ଯାହା ସେ ନିଜ ପିଲାଦିନେ ପାଇପାରି ନଥିଲେ। କେବେ କେବେ ସେ ନିଜ ପାଇଁ ନୂଆ ପୋଷାକ କିଣିବା ବନ୍ଦ କରିଦେଉଥିଲେ, ଯାହାଫଳରେ ତାଙ୍କ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନୂଆ ସ୍କୁଲ ୟୁନିଫର୍ମ ଏବଂ ବହି କିଣାଯାଇପାରିବ। ଯେତେବେଳେ ବି ତାଙ୍କ ପିଲାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ‘ବାବା’ ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଥକ୍କାପଣ ଦୂର ହୋଇଯାଉଥିଲା। କେବେ କେବେ ସେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ଯେ ଜଣେ ସଚ୍ଚୋଟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କେବେବି ବୃଥା ଯାଏ ନାହିଁ। ସେ ଗାଡ଼ି ଚଳାଇ ଚାଲିଲେ, ରୋଜଗାର କରୁଥିଲେ ଏବଂ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବା ଜାରି ରଖିଲେ।
ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷ ବିତିଗଲା, ପ୍ରଯୁକ୍ତ ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ଧୀରେ ଧୀରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଜୀବନ ଗଢ଼ି ତୋଳିଲେ। ହୁଏତ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ଆଲିଶାନ ଘର କିମ୍ବା ଦାମୀ ଗାଡ଼ି ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲା ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଭଲପାଇବା, ସମ୍ମାନ, ବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ଏକତା। ସେମାନଙ୍କ ଘର ସର୍ବଦା ହସଖୁସିରେ ଭରପୂର ରହୁଥିଲା। ପିଲାମାନେ ନିଜ ବାପାଙ୍କ ନିଷ୍ଠା ଏବଂ ମା’ଙ୍କ ତ୍ୟାଗକୁ ଦେଖି ବଡ଼ ହେଲେ। ପ୍ରଯୁକ୍ତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସତ୍ୟ ବୁଝିପାରିଥିଲେ: ଜଣେ ସଫଳ ବ୍ୟକ୍ତି କେବଳ ସେ ନୁହଁନ୍ତି ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଧିକ ଟଙ୍କା ଅଛି। ବରଂ ସଫଳ ବ୍ୟକ୍ତି ସେହି, ଯିଏ ନିଜ ପରିବାର ପାଇଁ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଭଲ ପାଇବାରେ କେବେବି କ୍ଷାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଏବଂ ସୁମିତ୍ରା ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଜଣେ ପ୍ରକୃତ ନାୟକ (ହିରୋ) ଅଟନ୍ତି।
ପ୍ରଯୁକ୍ତ କୁମାର ସାହୁଙ୍କ ଜୀବନ ଭାରତର ଅଗଣିତ ପରିଶ୍ରମୀ ଅଟୋ ରିକ୍ସା ଚାଳକଙ୍କ ସଂଘର୍ଷର ପ୍ରତିଛବି ଅଟେ। ତାଙ୍କ ଜୀବନର ମୂଲ୍ୟ ବିଳାସବ୍ୟସନ, ମୂଲ୍ୟବାନ ସାମଗ୍ରୀ କିମ୍ବା ସାମାଜିକ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ମପାଯାଏ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ଉପଲବ୍ଧି ହେଉଛି ସେ ଘରକୁ ଆଣୁଥିବା ଖାଦ୍ୟ, ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଦେଉଥିବା ଶିକ୍ଷା, ସୁମିତ୍ରାଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ଭଲପାଇବା ଏବଂ ସେ ଯେଉଁ ସମ୍ମାନର ସହ ନିଜର ଜୀବିକା ଅର୍ଜନ କରନ୍ତି। ପ୍ରତି ସକାଳେ, ସେ ଆଶା ନେଇ ନିଜ ଅଟୋ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି। ପ୍ରତି ଅପରାହ୍ନରେ, ସେ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହ ବିଭିନ୍ନ ଆହ୍ୱାନର ସାମ୍ନା କରନ୍ତି। ପ୍ରତି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ, ସେ ବିଭିନ୍ନ କାହାଣୀ ଓ ଅନୁଭୂତି ସାଙ୍ଗରେ ଧରି ଘରକୁ ଫେରନ୍ତି। ଏବଂ ପ୍ରତି ରାତିରେ, ସେ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଗାମୀ କାଲିର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖନ୍ତି।
ଏହି କାହଣୀର ବାର୍ତ୍ତା:
ପ୍ରଯୁକ୍ତ କୁମାର ସାହୁ କେବଳ ଜଣେ ଅଟୋ ଚାଳକ ନୁହଁନ୍ତି। ସେ ଜଣେ ସ୍ନେହୀ ସ୍ୱାମୀ, ଯତ୍ନଶୀଳ ପିତା ଏବଂ ବାସ୍ତବ ଜୀବନର ଜଣେ ନାୟକ।ତାଙ୍କ ଅଟୋ ହୁଏତ ତିନି ଚକାରେ ଚାଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ।
